Thursday, May 22, 2008

OSMAN TAKË ÇAMËRIA

Çdo hap i valles të largonte nga vdekja,
Sikur të ishte valle që i dehu mendjet e tyre,
Osman i tokës çame shkruar në zemra,
Që tunde dheun me vallen e shpëtimit.
Erdhe ti, Osman, si shqiponjë në male,
Të jetojë në zemrat tona Çamëria e madhe,
Kapedan, o Osman çami, pushka jote plot barut,
S’t’u tremb syri nga dushmani, as nga plumbi si di vetë,
Dorën dhe koburen tënde e mburrte gjithë Çamëria.
Kush bën gjurulldi me valle,
Osman trimi famëmadhi,
Kush mbledh popullin në mejdan,
Hallall qumshti i nënës, Osman,
Ka një bir trim Çamëria
Që rreh malet me pushkë në krah.
Ia mllefose zemrat ti me vallen tënde,
I shastise, i mahnite edhe i tërbove fare,
Sa milet u mblodh, Osman, ditën që ti hodhe valle.
Seç të mbytën lotët ty kur hidhje valle çame
Kijamet u bë vatani, iu drodh dora dhe xhelatit,
Osman Takë Çamëria po e pret vdekjen me valle.
Ngel pashai me gojë hapur edhe si beson dot sive,
Thotë me vete: ç’bën vaki, ç’arnaut na qenka ki,
Do vdesë edhe hedh valle njësoj sikur do ringjallet.
Porsi flutur, si shqiponjë fluturoje ti me valle,
Sa e trembe edhe vdekjen edhe e zbrapse fare,
Se s’ia kishe frikën vdekjes, ia kalle datën me valle.
Puth flamurë, e puth Kuranë,
Puth nënën edhe babanë,
Sa lezet, i shtroje lotët me valle e me shami,
Qan për vatan derëzinë, edhe qan për Çamëri!
Ç’britmë e madhe, mor Osman,
E turpërove dhe pashanë,
E skuqe, e nxive fare, sa i tha edhe xhelatit:
Zhduku, horr, se më zu turpi,
se Osman Takë Çamërinë e do populli të gjallë!...

ABEDIN RAKIPI

Monday, May 5, 2008

EDLIRA XHEMO


Edlira Xhemo

Kjo Evropë që na ndan

Çamëri të mori hasmi, të vu zjarr
Çamëri, ti zemër malli, që s’pushon vaj’!
Evropë plaka që të shiti, sot na ndan,
Djelt' e vajzat muslimane, turq i quan,
Çamëri, e bukur nanë, përse t’veçuan?!

Lot i gjakut kur kullon teshash prer’,
Çamëri që mallkon kohën djerr,
Nën gëzhoja dhe rrënoja shpirti plag',
Zemër nane gjithmon’ hapur ndriçon flak',
Flak baruti t'energjisë që buçon,
Rrembash gjaku t'krenarisë kur vërshon,
Dor' e hekurt historinë mbërthyer, parzmore,
Bijt'e tu trimëri blatuar, shekullore.

Çamëri, si mëmëloke që na pret,
Pranë vatrës ku vaj ullirit lugut rrëshqet,
Rrjedh nga shekujt e historis' arbërore,
Perëndi Olimpi themelet e tu, përmendore!

Ujërave të Rivierës tënde qielli i kaltër,
Vrerin për të larë mes vrasjesh makabër,
Me mijëra fjalë e belbëzima foshnjash ther',
Për drejtësinë në gjirin tënd mbetur vrer.

Vrer e gjak në histori pa u shëruar,
Kur dikur ne sërish për t'u takuar,
Në Evrop' që të dyja ja ku jemi,
Por se grekun m'u në mes ne e kemi,
Dot s’takohemi, as përqafohemi ne me mall,
Jemi afër, por larg rrimë si gërdall’.

Kur, o Zot, nga shekujt, do t’na shikosh
Për t’na falur pak liri, të na bashkosh?!

Edlira Xhemo

Paris, 18 mars, 2008

Sunday, May 4, 2008

Artisti e qytetari Vladimir Llakaj

Vladimir Llakaj lindi më 6 maj të vitit 1967 në Gramsh. Ai është një ndër piktorët dhe skulptorët shqiptarë më të spikatur të brezit të vet.

Çuman Llakaj, babai i Vladimirit, ishte oficer i Ministrisë së Brendshme dhe e transferonin shpesh në rrethe të ndryshme të Shqipërisë, ku ai vendosej përkohësisht bashkë me familjen. Në të tilla kushte Vladimir Llakaj gjer në moshën dy vjeçare ka jetuar në Gramsh, pastaj për katër vjetë në Durrës e më vonë në Fier. Shkollën fillore, tetëvjeçare dhe të mesmen Vladimiri i mbaroi në qytetin e Fierit. Pas përfundimit të shkollës së mesme, ai shkoi dy vjet ushtar në Librazhd.

Në vitin 1990 Vladimiri konkuroi në Institutin e Lartë të Arteve në degën e Skulpturës në Tiranë dhe fitoi të drejtën e studimit. E filloi këtë degë, por në mars të vitit 1991 e la dhe emigroi në Itali si shumë shqiptarë të tjerë. U vendos në L’Aquila ku punonte si gjithë emigrantët. Ndërkohë në vitin 1991 Vladimiri konkuroi, fitoi konkursin dhe filloi Akademinë e Arteve të Bukura në degën e Skulpturës Monumentale në L’Aquila. Vitin e fundit të kësaj shkolle ai e përfundoi në Bolonja të Italisë dhe u diplomua me rezultate të shkëlqyera në vitin 1996.

Për katër vjet, deri në vitin 2000, Vladimir Llakaj jetoi dhe punoi në Firence të Italisë. Gjatë kohës së qëndrimit në Itali ai ka marrë pjesë në shumë ekspozita ndërkombëtare pikture e skulpture me autorë italianë e të huaj.

Në vitin 2000 u kthye në Shqipëri. Për tre vjet resht punoi me përkushtim rreth tematikës e problematikës së infrastrukturës arkitekturore të qyteteve shqiptare e veçanërisht kryeqytetit, Tiranës, dhe ndikimit të saj në psikologjinë shoqërore, duke i kurorëzuar me një ekspozitë personale me punime në pikturë. Ladi është pjesëmarrës i shumë konkurseve kombëtare e ndërkombëtare, ku ka fituar çmime të ndryshme në pikturë dhe skulpturë.

Në vitin 2003 ai filloi punë si pedagog i jashtëm i Skulpturës në Akademinë e Arteve në Tiranë. Në vitin 2006 u emërua si pedagog i brendshëm i përhershëm për Skulpturën në Akademinë e Arteve në Tiranë. Artisti Vladimir Llakaj ka realizuar shumë vepra në pikturë e skulpturë, të cilat janë mirëpritur nga artdashësit shiptarë dhe vlerësuar nga kritika.

Vladimiri është bashkëpunëtor i rregullt i shtypit letraro-artistik, veçanërisht i revistës "Krahu i shqiponjës" dhe gazetës "Drita". Është anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë.

Ai ka publikuar shumë vepra, por disa më kryesoret janë:

"Kërcënim i ndërsjelltë", pikturë (2002), Tiranë
"Kaosi urbanistik", pikturë (2003), Tiranë
"Pështjellim i mundimshëm", pikturë (2004), Tiranë
"Qetësi utopike", pikturë (2004), Tiranë
"Qyteti i shpenguar", pikturë (2004), Tiranë
" Monumenti i Arben Brocit", skulpturë (2006), Tiranë
"Portreti i Skënderbeut", skulpturë (2006), Tiranë
"Porteti i Nënë Terezës", bocet skulpture (2007), Tiranë

Vladimir Llakaj është një artist që i përket skulpturës monumentale bashkëkohore, njëherësh sa klasike, realiste e moderne.

Kostaq Myrtaj